Οι εξελίξεις επιταχύνονται

Ας είναι το '19 χρόνος πραγματικής αλλαγής!

Το 2019 σίγουρα δε θα πλήξουμε. Είναι χρόνος πολλαπλών εκλογικών αναμετρήσεων σε διάφορα και διαφορετικά επίπεδα, αυτοδιοικητικών, ευρωπαϊκών, εθνικών. Με τις τελευταίες, που δεν αποκλείεται  να προκύψουν ακόμη και στις αρχές του, λόγω κυβερνητικής αστάθειας και εξ αφορμής του "Μακεδονικού", ασφαλώς και να είναι οι πιο κρίσιμες. Αφού από το αποτέλεσμά τους θα κριθεί η από δω και πέρα πορεία της χώρας.

Πρώτα απ' όλα κρίνεται αν θα μπούμε σε περίοδο πολιτικής σταθερότητας ή αστάθειας για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Βασική προϋπόθεση για τη σταθερότητα και ομαλότητα είναι η ύπαρξη "Προεδρικής" πλειοψηφίας, δηλαδή ο μαγικός αριθμός 180 εδρών που θα μπορεί να εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας στις αρχές του 2020 που λήγει η θητεία του σημερινού Προέδρου. Στον αριθμό αυτό δεν μπορεί φυσικά να υπολογίζει κανείς τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που θα είναι στην αντιπολίτευση, ακόμη και αν υποψήφιος είναι εκ νέου ο  Προκόπης Παυλόπουλος. Ο κ. Τσίπρας δεν μας έχει πείσει μέχρι στιγμής ότι είναι και ο υπευθυνότερος των ηγετών, προκειμένου να υπηρετήσει τις προσωπικές και κομματικές του επιδιώξεις. Στην αντίθετη, λοιπόν, περίπτωση η χώρα είναι πιο πιθανό να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου και μάλιστα με απλή αναλογική (η αναλογική  που ψήφισαν οι "συριζα-ανελ" είναι από τα πιο αναλογικά συστήματα που ισχύει παγκοσμίως) με ότι αυτό συνεπάγεται!

Το δεύτερο έχει να κάνει με την ουσία της πολιτικής που θα εφαρμοστεί στην μετα-μνημονιακή εποχή, μετά από οχτώ πέτρινα χρόνια, που μάτωσαν την ελληνική κοινωνία. Ο πραγματικός όμως κίνδυνος για τους Έλληνες είναι η επιστροφή στο παρελθόν. Η επιστροφή σε όλα εκείνα που μας οδήγησαν στην κατάρρευση και στον οχτάχρονο κορσέ των μνημονίων. Και όλες οι θυσίες αυτών των χρόνων να πάνε χαμένες. Και μπορεί να φαίνεται παράδοξο, είναι όμως πέρα για πέρα αληθινό. Η μοναδική πολιτική δύναμη που εγγυάται αυτή την επιστροφή είναι ο Σύριζα! Η πολιτική του από τον Οκτώβριο και μετά, το αποδεικνύει. Η "κανονικότητα" για την σημερινή κυβέρνηση είναι η επιστροφή στις πολιτικές που εφαρμόζονταν πριν το 2011! Παροχολογία, υποσχεσιολογία, ρουσφετολογία, "διορισμοί"!

Όμως το πραγματικό στοίχημα για την Ελλάδα και τους Έλληνες στην εποχή μετά τα Μνημόνια είναι να ξεφύγουμε από το παρελθόν και να μην ξανακυλήσουμε στα ίδια. 'Ολοι μας, με πρώτες τις πολιτικές δυνάμεις αλλά και την κοινωνία,  πρέπει να βγούμε πιο ώριμοι και να διδαχθούμε από αυτήν την οχτάχρονη περιπέτεια. Να σκεφτούμε ποια ήταν τα αληθινά αίτια που μας οδήγησαν εκεί ώστε να τα αποφύγουμε στο μέλλον. Να ξεφύγουμε από τα στερεότυπα και τις νοοτροπίες του παρελθόντος. Χρειαζόμαστε ποιοτικά καλύτερο και όχι περισσότερο κράτος. Απελευθέρωση της οικονομίας και όχι περισσότερο παρεμβατισμό. Ενεργοποίηση των ιδιωτικών, παραγωγικών δυνατοτήτων και όχι  κυνηγητό και εξοστρακισμό τους. Αξιολόγηση και αξιοκρατία και όχι ρουσφετολογία και κομματισμό. Ποιοτικότερη και όχι "λαϊκότερη" παιδεία. Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να μπει σε μια νέα εποχή. Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει ν' αλλάξει. Όμως, για να θυμηθώ και το σύνθημα των νεανικών μου χρόνων που είχαμε υιοθετήσει τότε στην ΟΝΝΕΔ, για ν' αλλάξει η Ελλάδα πρέπει πρώτα ν' αλλάξουμε εμείς!

Η μεταμνημονιακή Ελλάδα

Σχολιάζοντας την επικαιρότητα

Μπορούμε ...

Κυβέρνηση υπό προθεσμία

   Αν κάτι έμεινε από τη φετινή εμφάνιση του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη είναι η ανασφάλεια και η αγωνία που ο ίδιος νιώθει για το μέλλον της κυβέρνησής του και τον χρόνο παραμονής που της απομένει στην εξουσία.  Ήταν η πρώτη φορά που ο κ. Τσίπρας δε μίλησε με βεβαιότητα  για εκλογές στο τέλος της τετραετίας και συνέδεσε ευθέως και χωρίς περιστροφές τη διεξαγωγή τους με τις εξελίξεις στο "Μακεδονικό". Ταυτόχρονα δε δεσμεύτηκε και για το θέμα της μείωσης των συντάξεων που έχει προνομοθετηθεί και πρόκειται να ισχύσει από τον Ιανουάριο του '19.  Και πέταξε το μπαλάκι στον "αγαπημένο" και συνεπή μέχρι σήμερα συνεταίρο του, τον Πάνο Καμμένο, που όπως τόνισε ελπίζει να μη ρίξει την κυβέρνηση για το "Μακεδονικό".  

 Η ανησυχία του Πρωθυπουργού είναι απολύτως βάσιμη. Πράγματι, τι θα γίνει μετά τις 30 Σεπτεμβρίου αν οι Σκοπιανοί πουν "ναι"- κάτι που με τα μέχρι σήμερα δεδομένα θεωρείται πολύ πιθανό - στη συμφωνία των Πρεσπών;  Αμέσως θ' αρχίσει στην Ελλάδα η συζήτηση για το αν η συμφωνία θα μπορέσει να περάσει απ' την Ελληνική Βουλή. Και το κέντρο αλλά και το πρόσωπο γύρω από το οποίο θα περιστρέφεται όλη η συζήτηση στη χώρα δεν θα είναι άλλο παρά ο Καμμένος. Αυτός πάλι έχει αποδείξει ότι είναι πολιτικός τζογαδόρος, και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο εταίρος του. Και  νομίζω δε θα χάσει τη μοναδική ευκαιρία που του δίνεται να τζογάρει προκειμένου να μπει ξανά στη Βουλή. Πράγμα που με τα σημερινά δημοσκοπικά δεδομένα δε φαίνεται πολύ πιθανό. Αντίθετα, θεωρείται απίθανο.

 Ο μόνος τρόπος να επιχειρήσει ο Καμμένος την επανείσοδο των ΑΝΕΛ στη Βουλή είναι να μην ψηφίσει τη συμφωνία και να απειλήσει με πτώση την κυβέρνηση Τσίπρα, ερχόμενος έτσι και πάλι σε επαφή με ένα αυτοαποκαλούμενο "δεξιό - πατριωτικό" κομμάτι της κοινωνίας, στο οποίο βασίστηκε άλλωστε η επιτυχία του κόμματός του στο παρελθόν. Το αφήγημά του θα είναι απλό. Εμείς στηρίξαμε τον Τσίπρα για να βγει η χώρα από τα μνημόνια, όμως για ένα μείζον εθνικό θέμα, όπως το "Μακεδονικό", τολμάμε και τον ρίχνουμε. Θα πιάσει; Κανείς δεν ξέρει. Όμως, είναι η μοναδική του ευκαιρία να τζογάρει. Στην πορεία προς τις εκλογές δε νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει άλλη!

Απ' την άλλη μεριά για πόσο χρόνο θα αντέξει ο Αλέξης  να είναι αιχμάλωτος του Πάνου; Πόσο μπορεί να κρατήσει αυτή η πολιτική ομηρία; Όταν όλοι θα ξέρουν ότι είναι επικεφαλής μιας κυβέρνησης υπό προθεσμία, που ο βίος της θα τελειώσει ανάλογα με τους σχεδιασμούς και τις ορέξεις του δεξιού του συνεταίρου; Δε νομίζετε  λοιπόν  πως οι εκλογές είναι πια πολύ κοντά!

Εθνική Τραγωδία

Η φετινή επέτειος αποκατάστασης της Δημοκρατίας δυστυχώς συνέπεσε με μια άνευ προηγουμένου εθνική συμφορά. Η απώλεια τόσων συνανθρώπων μας, ο αριθμός των οποίων  αυξάνεται συνεχώς, που κάηκαν παγιδευμένοι και ανήμποροι να αντιδράσουν εξαιτίας της πύρινης λαίλαπας βύθισε στο πένθος την ελληνική κοινωνία. Ταυτόχρονα χάθηκαν ζώα, περιουσίες, και προκλήθηκε τεράστια οικολογική και οικονομική καταστροφή. Όμως όλα αυτά έρχονται δεύτερα. Το πρώτιστο είναι οι ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν, το σπουδαιότερο αγαθό του ανθρώπου.
Η συμφορά ανέδειξε για μια ακόμα φορά τις αδυναμίες του Κράτους στην αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης καθώς και γενικότερες και διαχρονικές ευθύνες για το πως οικοδομήθηκαν οικισμοί ολόκληροι μέσα στα ρέματα και τα δάση ή πάνω στις παραλίες, χωρίς να πληρούν τις παραμικρές συνθήκες ασφάλειας από φυσικές καταστροφές. Με ευθύνη του πολιτικού συστήματος αλλά και της ίδιας της κοινωνίας.
Όμως δεν είναι τώρα η ώρα γι αυτή την κουβέντα. Είναι ώρα πένθους και περισυλλογής...