Η μεταμνημονιακή Ελλάδα

Σχολιάζοντας την επικαιρότητα

Μπορούμε ...

Κυβέρνηση υπό προθεσμία

   Αν κάτι έμεινε από τη φετινή εμφάνιση του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη είναι η ανασφάλεια και η αγωνία που ο ίδιος νιώθει για το μέλλον της κυβέρνησής του και τον χρόνο παραμονής που της απομένει στην εξουσία.  Ήταν η πρώτη φορά που ο κ. Τσίπρας δε μίλησε με βεβαιότητα  για εκλογές στο τέλος της τετραετίας και συνέδεσε ευθέως και χωρίς περιστροφές τη διεξαγωγή τους με τις εξελίξεις στο "Μακεδονικό". Ταυτόχρονα δε δεσμεύτηκε και για το θέμα της μείωσης των συντάξεων που έχει προνομοθετηθεί και πρόκειται να ισχύσει από τον Ιανουάριο του '19.  Και πέταξε το μπαλάκι στον "αγαπημένο" και συνεπή μέχρι σήμερα συνεταίρο του, τον Πάνο Καμμένο, που όπως τόνισε ελπίζει να μη ρίξει την κυβέρνηση για το "Μακεδονικό".  

 Η ανησυχία του Πρωθυπουργού είναι απολύτως βάσιμη. Πράγματι, τι θα γίνει μετά τις 30 Σεπτεμβρίου αν οι Σκοπιανοί πουν "ναι"- κάτι που με τα μέχρι σήμερα δεδομένα θεωρείται πολύ πιθανό - στη συμφωνία των Πρεσπών;  Αμέσως θ' αρχίσει στην Ελλάδα η συζήτηση για το αν η συμφωνία θα μπορέσει να περάσει απ' την Ελληνική Βουλή. Και το κέντρο αλλά και το πρόσωπο γύρω από το οποίο θα περιστρέφεται όλη η συζήτηση στη χώρα δεν θα είναι άλλο παρά ο Καμμένος. Αυτός πάλι έχει αποδείξει ότι είναι πολιτικός τζογαδόρος, και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο εταίρος του. Και  νομίζω δε θα χάσει τη μοναδική ευκαιρία που του δίνεται να τζογάρει προκειμένου να μπει ξανά στη Βουλή. Πράγμα που με τα σημερινά δημοσκοπικά δεδομένα δε φαίνεται πολύ πιθανό. Αντίθετα, θεωρείται απίθανο.

 Ο μόνος τρόπος να επιχειρήσει ο Καμμένος την επανείσοδο των ΑΝΕΛ στη Βουλή είναι να μην ψηφίσει τη συμφωνία και να απειλήσει με πτώση την κυβέρνηση Τσίπρα, ερχόμενος έτσι και πάλι σε επαφή με ένα αυτοαποκαλούμενο "δεξιό - πατριωτικό" κομμάτι της κοινωνίας, στο οποίο βασίστηκε άλλωστε η επιτυχία του κόμματός του στο παρελθόν. Το αφήγημά του θα είναι απλό. Εμείς στηρίξαμε τον Τσίπρα για να βγει η χώρα από τα μνημόνια, όμως για ένα μείζον εθνικό θέμα, όπως το "Μακεδονικό", τολμάμε και τον ρίχνουμε. Θα πιάσει; Κανείς δεν ξέρει. Όμως, είναι η μοναδική του ευκαιρία να τζογάρει. Στην πορεία προς τις εκλογές δε νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει άλλη!

Απ' την άλλη μεριά για πόσο χρόνο θα αντέξει ο Αλέξης  να είναι αιχμάλωτος του Πάνου; Πόσο μπορεί να κρατήσει αυτή η πολιτική ομηρία; Όταν όλοι θα ξέρουν ότι είναι επικεφαλής μιας κυβέρνησης υπό προθεσμία, που ο βίος της θα τελειώσει ανάλογα με τους σχεδιασμούς και τις ορέξεις του δεξιού του συνεταίρου; Δε νομίζετε  λοιπόν  πως οι εκλογές είναι πια πολύ κοντά!

Εθνική Τραγωδία

Η φετινή επέτειος αποκατάστασης της Δημοκρατίας δυστυχώς συνέπεσε με μια άνευ προηγουμένου εθνική συμφορά. Η απώλεια τόσων συνανθρώπων μας, ο αριθμός των οποίων  αυξάνεται συνεχώς, που κάηκαν παγιδευμένοι και ανήμποροι να αντιδράσουν εξαιτίας της πύρινης λαίλαπας βύθισε στο πένθος την ελληνική κοινωνία. Ταυτόχρονα χάθηκαν ζώα, περιουσίες, και προκλήθηκε τεράστια οικολογική και οικονομική καταστροφή. Όμως όλα αυτά έρχονται δεύτερα. Το πρώτιστο είναι οι ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν, το σπουδαιότερο αγαθό του ανθρώπου.
Η συμφορά ανέδειξε για μια ακόμα φορά τις αδυναμίες του Κράτους στην αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης καθώς και γενικότερες και διαχρονικές ευθύνες για το πως οικοδομήθηκαν οικισμοί ολόκληροι μέσα στα ρέματα και τα δάση ή πάνω στις παραλίες, χωρίς να πληρούν τις παραμικρές συνθήκες ασφάλειας από φυσικές καταστροφές. Με ευθύνη του πολιτικού συστήματος αλλά και της ίδιας της κοινωνίας.
Όμως δεν είναι τώρα η ώρα γι αυτή την κουβέντα. Είναι ώρα πένθους και περισυλλογής...

Στο όνομα της ...Εξουσίας

Θυμόσαστε τα προεκλογικά σποτάκια του Καμμένου, εκείνο με το τρενάκι που εκτροχιάζεται και το άλλο με το σπασμένο, δεξί νομίζω, χέρι του Αλέξη; Τελικά και το τρενάκι εκτροχιάστηκε αλλά και το δεξί χέρι παρέμεινε σπασμένο. Όσοι ψήφισαν Καμμένο με τη λογική της ύπαρξης μιας εξισορροπητικής δύναμης από τα δεξιά που θα αναχαιτίζει την ορμή της εφόρμησης της πρώτης φορά αριστερής κυβέρνησης, διαψεύστηκαν οικτρά. Αποδείχθηκε ότι τον Καμμένο ενδιαφέρει η υπουργική καρέκλα και ειδικά αυτή του Υπουργείου Άμυνας (νεανικό απωθημένο;) παρά το εθνικό συμφέρον. Να μη σταθούμε σε θέματα που έχουν να κάνουν με την παιδεία, την αντιμετώπιση πολυ-ισοβιτών τρομοκρατών,  την παροχή δικαιώματος υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια και τόσα άλλα που βρίσκονται σε φανερή δυσαρμονία με τις κυρίαρχες αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας. Αν το τρένο δεν εκτροχιάστηκε τώρα με την  συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ, τότε πότε εκτροχιάζεται, αγαπητέ Πάνο;
Το ότι παραχωρούμε στους σκοπιανούς το δικαίωμα ως λαός να χρησιμοποιούν μόνο αυτοί διεθνώς τον εθνοτικό προσδιορισμό "Μακεδόνας" και να ονομάζουν την γλώσσα τους  "μακεδονική",  ενώ από εμάς σίγουρα θα απαιτηθεί στο  μέλλον βάσει της συμφωνίας να αλλάξουμε ονόματα, σήματα,  ακόμη και αναφορές σε βιβλία και χάρτες αυτό δεν κρίνεται εθνικά σημαντικό; Το ότι εμείς πουλήσαμε επί πιστώσει, ενώ αγοράσαμε (αν αγοράσαμε) τοις μετρητοίς αυτό δεν λέει τίποτα; Και ποιος μας διαβεβαιώνει ότι μετά την πρόσκληση από το ΝΑΤΟ, αρχές Ιουλίου,  για ένταξη αυτής της χώρας στον Οργανισμό και σε περίπτωση που από την πλευρά των Σκοπίων δεν προχωρήσει η διαδικασία επικύρωσης της συμφωνίας, ότι η πρόσκληση θα ανακληθεί; Πολύ φοβάμαι ότι τότε το πουλάκι θα έχει πετάξει...
 Όταν βάζεις την Πατρίδα σου πάνω απ' όλα και διαφωνείς σε ένα μείζον εθνικό θέμα που για σένα και το κόμμα σου αποτελεί υποτίθεται κόκκινη γραμμή, τότε χρησιμοποιείς όλα τα μέσα που σου δίνει ο κοινοβουλευτισμός για να μην περάσει η πολιτική με την οποία διαφωνείς και κάνεις ζημιά και μάλιστα ανεπανόρθωτη σ΄αυτήν. Και δεν σφυρίζεις κλέφτικα. Γιατί αφού αφήνεις η συμφωνία (με την οποία δήθεν διαφωνείς) να περάσει με τις ψήφους άλλων ενώ έχεις τρόπο να την αποτρέψεις,  σημαίνει είτε ότι δεν το κρίνεις τόσο σημαντικό είτε ότι έχεις άλλες προτεραιότητες! Και εν πάση περιπτώσει, Πάνο, ο Ελληνικός λαός δεν τρώει σανό!

Η επόμενη μέρα...

Την προηγούμενη βδομάδα έγινε απόπειρα να ξεκινήσει στη βουλή η συζήτηση για την πορεία της χώρας στην μεταμνημονιακή εποχή! Λέω απόπειρα γιατί λίγο οι επιθέσεις και απειλές του "Ρουβίκωνα", κάτι οι τραμπουκισμοί κατά του δημάρχου Θεσσαλονίκης, οι εξελίξεις στο Μακεδονικό, μετατόπισαν για μια ακόμη φορά το κέντρο βάρους της συζήτησης από την οικονομία στην τρέχουσα πολιτική. Η συζήτηση όμως που έστω ακροθιγώς άνοιξε στη βουλή για την επόμενη μέρα, πρέπει να γίνει με σοβαρούς όρους και να συνεχιστεί.
Η κυβέρνηση παρά την παρουσίαση ενός  "ολιστικού" δήθεν σχεδίου, στην πράξη τίποτε παραπάνω από ένα  γενικόλογο ευχολόγιο, θεωρεί πως αυτό που θα κάνει τη διαφορά την επόμενη μέρα είναι η δυνατότητα διανομής παροχών.  Αυτό άλλωστε την βολεύει στην πορεία προς τις εκλογές. Όμως αυτό είναι το θέμα; Να μοιράσεις το υπόλοιπο ενός πλεονάσματος που αποκτήθηκε με συνθλιβή της κοινωνίας, με υπερφορολόγηση και διάλυση της επιχειρηματικότητας και της ιδιωτικής οικονομίας;
Οι όποιες διανομές και αυξήσεις για να έχουν μονιμότητα και διάρκεια θα πρέπει να στηρίζονται στην παραγωγή πλούτου και για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να πάρει μπρος η οικονομία. Κάτι που μέχρι σήμερα δεν έγινε. Το αντίθετο! Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με μείωση της φορολογίας και άρση των εμποδίων που βάζει η γραφειοκρατία στην επιχειρηματικότητα, σε συνδυασμό με την επάνοδο σε ομαλή χρηματοδοτική ροή των επιχειρήσεων.
Πολύ φοβάμαι  ότι συνολικά ως πολιτικό σύστημα και ως κοινωνία,  δεν έχουμε βγάλει τα συμπεράσματά μας από την περιπέτεια της "κρίσης". Δεν έχουμε αντιληφθεί τις πραγματικές αιτίες που μας οδήγησαν σ' αυτήν. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που πραγματικά καραδοκεί  είναι μετά την οκταετή δυσβάσταχτη περίοδο των μνημονίων να επιστρέψουμε και πάλι "κοινή συναινέσει" σε εκείνες τις πολιτικές που μας οδήγησαν στα αδιέξοδα, για να οδηγηθούμε εκ νέου στον ίδιο φαύλο κύκλο... Διόγκωση του κράτους και των δαπανών, πελατειακό κράτος και κομματισμένη δημόσια διοίκηση, κρατικοδίαιτη οικονομία, αναποτελεσματικότητα στην είσπραξη των φορολογικών εσόδων. Το σχέδιο για την επόμενη μέρα για να δίνει στην Ελλάδα προοπτική θα πρέπει να είναι απαλλαγμένο από όλες εκείνες τις "αμαρτωλές" πολιτικές που επί δεκαετίες μας οδήγησαν στην κρίση.  Αυτό όμως απαιτεί ευρεία συναίνεση και τολμηρή πολιτική ηγεσία!