Στο όνομα της ...Εξουσίας

Θυμόσαστε τα προεκλογικά σποτάκια του Καμμένου, εκείνο με το τρενάκι που εκτροχιάζεται και το άλλο με το σπασμένο, δεξί νομίζω, χέρι του Αλέξη; Τελικά και το τρενάκι εκτροχιάστηκε αλλά και το δεξί χέρι παρέμεινε σπασμένο. Όσοι ψήφισαν Καμμένο με τη λογική της ύπαρξης μιας εξισορροπητικής δύναμης από τα δεξιά που θα αναχαιτίζει την ορμή της εφόρμησης της πρώτης φορά αριστερής κυβέρνησης, διαψεύστηκαν οικτρά. Αποδείχθηκε ότι τον Καμμένο ενδιαφέρει η υπουργική καρέκλα και ειδικά αυτή του Υπουργείου Άμυνας (νεανικό απωθημένο;) παρά το εθνικό συμφέρον. Να μη σταθούμε σε θέματα που έχουν να κάνουν με την παιδεία, την αντιμετώπιση πολυ-ισοβιτών τρομοκρατών,  την παροχή δικαιώματος υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια και τόσα άλλα που βρίσκονται σε φανερή δυσαρμονία με τις κυρίαρχες αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας. Αν το τρένο δεν εκτροχιάστηκε τώρα με την  συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ, τότε πότε εκτροχιάζεται, αγαπητέ Πάνο;
Το ότι παραχωρούμε στους σκοπιανούς το δικαίωμα ως λαός να χρησιμοποιούν μόνο αυτοί διεθνώς τον εθνοτικό προσδιορισμό "Μακεδόνας" και να ονομάζουν την γλώσσα τους  "μακεδονική",  ενώ από εμάς σίγουρα θα απαιτηθεί στο  μέλλον βάσει της συμφωνίας να αλλάξουμε ονόματα, σήματα,  ακόμη και αναφορές σε βιβλία και χάρτες αυτό δεν κρίνεται εθνικά σημαντικό; Το ότι εμείς πουλήσαμε επί πιστώσει, ενώ αγοράσαμε (αν αγοράσαμε) τοις μετρητοίς αυτό δεν λέει τίποτα; Και ποιος μας διαβεβαιώνει ότι μετά την πρόσκληση από το ΝΑΤΟ, αρχές Ιουλίου,  για ένταξη αυτής της χώρας στον Οργανισμό και σε περίπτωση που από την πλευρά των Σκοπίων δεν προχωρήσει η διαδικασία επικύρωσης της συμφωνίας, ότι η πρόσκληση θα ανακληθεί; Πολύ φοβάμαι ότι τότε το πουλάκι θα έχει πετάξει...
 Όταν βάζεις την Πατρίδα σου πάνω απ' όλα και διαφωνείς σε ένα μείζον εθνικό θέμα που για σένα και το κόμμα σου αποτελεί υποτίθεται κόκκινη γραμμή, τότε χρησιμοποιείς όλα τα μέσα που σου δίνει ο κοινοβουλευτισμός για να μην περάσει η πολιτική με την οποία διαφωνείς και κάνεις ζημιά και μάλιστα ανεπανόρθωτη σ΄αυτήν. Και δεν σφυρίζεις κλέφτικα. Γιατί αφού αφήνεις η συμφωνία (με την οποία δήθεν διαφωνείς) να περάσει με τις ψήφους άλλων ενώ έχεις τρόπο να την αποτρέψεις,  σημαίνει είτε ότι δεν το κρίνεις τόσο σημαντικό είτε ότι έχεις άλλες προτεραιότητες! Και εν πάση περιπτώσει, Πάνο, ο Ελληνικός λαός δεν τρώει σανό!

Η επόμενη μέρα...

Την προηγούμενη βδομάδα έγινε απόπειρα να ξεκινήσει στη βουλή η συζήτηση για την πορεία της χώρας στην μεταμνημονιακή εποχή! Λέω απόπειρα γιατί λίγο οι επιθέσεις και απειλές του "Ρουβίκωνα", κάτι οι τραμπουκισμοί κατά του δημάρχου Θεσσαλονίκης, οι εξελίξεις στο Μακεδονικό, μετατόπισαν για μια ακόμη φορά το κέντρο βάρους της συζήτησης από την οικονομία στην τρέχουσα πολιτική. Η συζήτηση όμως που έστω ακροθιγώς άνοιξε στη βουλή για την επόμενη μέρα, πρέπει να γίνει με σοβαρούς όρους και να συνεχιστεί.
Η κυβέρνηση παρά την παρουσίαση ενός  "ολιστικού" δήθεν σχεδίου, στην πράξη τίποτε παραπάνω από ένα  γενικόλογο ευχολόγιο, θεωρεί πως αυτό που θα κάνει τη διαφορά την επόμενη μέρα είναι η δυνατότητα διανομής παροχών.  Αυτό άλλωστε την βολεύει στην πορεία προς τις εκλογές. Όμως αυτό είναι το θέμα; Να μοιράσεις το υπόλοιπο ενός πλεονάσματος που αποκτήθηκε με συνθλιβή της κοινωνίας, με υπερφορολόγηση και διάλυση της επιχειρηματικότητας και της ιδιωτικής οικονομίας;
Οι όποιες διανομές και αυξήσεις για να έχουν μονιμότητα και διάρκεια θα πρέπει να στηρίζονται στην παραγωγή πλούτου και για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να πάρει μπρος η οικονομία. Κάτι που μέχρι σήμερα δεν έγινε. Το αντίθετο! Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με μείωση της φορολογίας και άρση των εμποδίων που βάζει η γραφειοκρατία στην επιχειρηματικότητα, σε συνδυασμό με την επάνοδο σε ομαλή χρηματοδοτική ροή των επιχειρήσεων.
Πολύ φοβάμαι  ότι συνολικά ως πολιτικό σύστημα και ως κοινωνία,  δεν έχουμε βγάλει τα συμπεράσματά μας από την περιπέτεια της "κρίσης". Δεν έχουμε αντιληφθεί τις πραγματικές αιτίες που μας οδήγησαν σ' αυτήν. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που πραγματικά καραδοκεί  είναι μετά την οκταετή δυσβάσταχτη περίοδο των μνημονίων να επιστρέψουμε και πάλι "κοινή συναινέσει" σε εκείνες τις πολιτικές που μας οδήγησαν στα αδιέξοδα, για να οδηγηθούμε εκ νέου στον ίδιο φαύλο κύκλο... Διόγκωση του κράτους και των δαπανών, πελατειακό κράτος και κομματισμένη δημόσια διοίκηση, κρατικοδίαιτη οικονομία, αναποτελεσματικότητα στην είσπραξη των φορολογικών εσόδων. Το σχέδιο για την επόμενη μέρα για να δίνει στην Ελλάδα προοπτική θα πρέπει να είναι απαλλαγμένο από όλες εκείνες τις "αμαρτωλές" πολιτικές που επί δεκαετίες μας οδήγησαν στην κρίση.  Αυτό όμως απαιτεί ευρεία συναίνεση και τολμηρή πολιτική ηγεσία!

Το "νέο Μακεδονικό" μέσα από τις σκέψεις και τα λόγια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη

Ένας από τους αναμφισβήτητους πρωταγωνιστές της πρώτης φάσης ανάδειξης του "νέου Μακεδονικού", υπό την έννοια της δημιουργίας και της ονοματοδοσίας του ανεξάρτητου κράτους των Σκοπίων που προέκυψε μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, υπήρξε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, στα χέρια του οποίου, ως πρωθυπουργού της Ελλάδας, έσκασε το πρόβλημα. Νομίζω  πως γι' αυτό το λόγο αξίζει τον κόπο, τώρα που ξανάνοιξε το θέμα, να θυμηθούμε τη στάση αλλά και  να δούμε ποιο είναι το τελικό συμπέρασμα του ιδίου για το πρόβλημα (σύμφωνα με  δηλώσεις του, ομιλίες και γραπτά κείμενα) αυτού του τόσο έμπειρου πολιτικού.

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1991 στα Σκόπια διεξαγόταν δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση τους από τη Γιουγκοσλαβία. Την ίδια μέρα ο τότε Έλληνας Πρωθυπουργός στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου στα πλαίσια της ΔΕΘ ερωτηθείς απάντησε μεταξύ άλλων: "Το σημερινό Δημοψήφισμα των Σκοπίων είναι καθαρά υπόθεση της Δημοκρατίας αυτής και της Γιουγκοσλαβίας [...] Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, αυτό που θέλω να πω είναι ότι η μεν θέση της ελληνικής κυβέρνησης σε ό,τι αφορά το όνομα που χρησιμοποιούν είναι δεδομένη, αυτονόητη και τη συμμερίζεται ολόκληρος ο ελληνικός λαός [...] Αλλά ο λαός που ζει στην περιοχή αυτή θα έπρεπε - πιστεύω- να καταλάβει ότι η συνεργασία του με την Ελλάδα, η οποία αδιαμφισβήτητα θα διευκολυνθεί εάν ακολουθήσει μια υπεύθυνη και ρεαλιστική πολιτική στα θέματα που μας χωρίζουν, αποτελεί μονόδρομο ειρήνης, οικονομικής προόδου και ασφάλειας γι αυτούς. [...] Και είναι επίσης η Ελλάς η μόνη βαλκανική χώρα, η οποία δεν έχει και μειονοτικά προβλήματα. [...] Και δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε. [...] η λεγόμενη "μακεδονική μειονότητα" είναι μειονότητα φάντασμα. Είναι μοναδική περίπτωση, απ' όσες γνωρίζω, όπου τη μειονότητα την παρουσιάζουν τρίτοι, απ' έξω απ' τη χώρα [...]"  Αυτή ήταν μια πρώτη προσέγγιση του τότε πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του. Γίνεται φανερό ότι τον Μητσοτάκη ενδιέφερε  και ανησυχούσε περισσότερο το θέμα της έγερσης μειονοτικού στη χώρα. Ήδη από τον Φεβρουάριο του 1990 πριν γίνει πρωθυπουργός αναχωρώντας για το Βελιγράδι δήλωνε "...από τα Σκόπια τον τελευταίο καιρό προβάλλεται το ανύπαρκτο πρόβλημα μειονότητας της Μακεδονίας και αυτό είναι κάτι που δηλητηριάζει τις σχέσεις των δύο χωρών". Σ' εκείνη την επίσκεψη πράγματι οι Γιουγκοσλάβοι έθεσαν θέμα "μακεδονικής" μειονότητας. Η αντίδραση του Κ. Μητσοτάκη ήταν άμεση "οποιαδήποτε κίνηση προς τη δημιουργία ανύπαρκτου θέματος θα βλάψει τις ελληνογιουγκοσλαβικές σχέσεις!" 

Στις 27 Μαρτίου 1993 κι ενώ το θέμα βρισκόταν στην κορύφωσή του και είχε γίνει αντικείμενο έντονης εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης  (ο Α. Παπανδρέου είχε υποβάλλει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης για το θέμα αυτό) ο τότε Πρωθυπουργός μιλώντας στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ν.Δ που προηγήθηκε της συνεδρίασης της Βουλής, μεταξύ άλλων είπε: "Το θέμα ξεκίνησε πριν από 45 χρόνια ( δηλ. 1948), όταν ο Τίτο ονόμασε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας τη νοτιότερη από τις νεότευκτες δημοκρατίες του. Η Ελλάς στο διάστημα αυτών των ετών δεν επεδίωξε ποτέ να μην χρησιμοποιείται από τους Σλάβους των Σκοπίων παντελώς ο όρος Μακεδονία. Το πρόβλημα της Ελλάδος ήταν πάντα η επεκτατική προπαγάνδα των Σκοπίων [...] που είχε ως αιχμή του δόρατος την ανύπαρκτη μειονότητα και απαραίτητο συμπλήρωμα τη χρησιμοποίηση της λέξεως Μακεδόνας ή Μακεδονία, όχι υπό την γεωγραφική έννοια αλλά για τον προσδιορισμό συγκεκριμένης, διακεκριμένης εθνότητας. Η Ελλάς θεωρώντας ότι ο όρος Μακεδονία έχει γεωγραφική και όχι εθνική έννοια, ζήτησε επανειλημμένως να χρησιμοποιείται ο όρος Σλαβομακεδόνας και Σλαβομακεδονία. Υπάρχουν δεκάδες έγγραφα τέτοια στο υπουργείο Εξωτερικών [...]"

Κλείνοντας παραθέτω αποσπάσματα απ' όσα έγραψε ο ίδιος ο Κωνσταντίνος  Μητσοτάκης το 1995 προλογίζοντας το βιβλίο "Στο όνομα της Μακεδονίας" του στενού συνεργάτη του Θ. Σκυλακάκη:  "Το θέμα των Σκοπίων το είδα από την πρώτη ώρα στις πραγματικές του διαστάσεις. Αυτό που με απασχόλησε από την αρχή δεν ήταν το όνομα του κράτους αυτού, που συνδέεται με την ιστορική διάσταση του προβλήματος και έχει αξία κατά κύριο λόγο ψυχολογική και συναισθηματική. Το πρόβλημα για μένα ήταν να μη δημιουργηθεί ένα δεύτερο μειονοτικό πρόβλημα στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. [...] Γιατί για μένα ο στόχος ήταν πάντοτε να δηλώσει ρητά η Δημοκρατία αυτή ότι δεν υπάρχει σλαβομακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα και να δεσμευτεί με διεθνείς συμβάσεις ότι θα σταματήσει κάθε αλυτρωτική προπαγάνδα εις βάρος της Ελλάδας. Αυτό ήταν το κλειδί της ελληνοσκοπιανής διαφοράς."

Μπορεί το 2018 να τιναχθούν όλα στον αέρα;

Ξέρω, διαβάζοντας τον τίτλο οι περισσότεροι θα με κατηγορήσετε για "κινδυνολογία" και "καταστροφολογία". Και με το δίκιο σας. Φαίνεται πράγματι ακραίο την ώρα που ο Πρωθυπουργός της χώρας διατυμπανίζει και πανηγυρίζει εκ των προτέρων ότι τον Αύγουστο τελειώνουν τα βάσανα γιατί βγαίνουμε επιτέλους για πρώτη φορά από τα "Μνημόνια", να ισχυρίζομαι ότι το 2018 μπορεί "να τιναχθούν όλα στον αέρα".

 Πιστεύω δε ότι αυτή η αισιοδοξία του πρωθυπουργού είναι γνήσια, είναι αληθινή. Ο κ. Τσίπρας έχει επενδύσει πολιτικά στο χαρτί της εξόδου από τα μνημόνια, γιατί θεωρεί ότι μετά από αυτό το κομβικό σημείο θα έχει λυμένα τα χέρια και δεν θα δίνει λόγο σε κανένα. Και τι δεν θα 'δινε να έφτανε ομαλά μέχρι τον Αύγουστο!  Δεν είναι τυχαίο ότι η τελευταία αξιολόγηση από τους "θεσμούς" οδεύει προς κλείσιμο, με ασυνήθιστες για  την κυβέρνηση αυτή ταχύτητες. Μέχρι τότε έχει βέβαια να χειριστεί και να αντιμετωπίσει το μείζον και δύσκολο θέμα της ονοματοδοσίας του κράτους "των Σκοπίων". 

Αν βέβαια ο κ. Καμένος εννοεί αυτά που λέει και δεν έχουμε  για άλλη μια φορά  κακόγουστη επανάληψη  της γνωστής του πλέον τακτικής, που καταλήγει πάντοτε στο τέλος αισίως για την κυβέρνηση - "διαφωνούμε πολιτικά, καταγράφουμε την διαφωνία μας, αλλά στο τέλος ψηφίζουμε"... γιατί βέβαια πάνω απ΄ όλα η εξουσία! Στην περίπτωση λοιπόν, που ο μέχρι σήμερα συνεπής συνεταίρος του κ. Τσίπρα, εννοεί αυτά που λέει και προκειμένου να εξασφαλίσει την είσοδό του στην επόμενη βουλή (κάτι που μέχρι σήμερα δεν φαίνεται πιθανό)  ο κίνδυνος είναι η πολιτική αστάθεια και η πρόωρη πτώση της κυβέρνησης. Μικρό το κακό!

Γιατί το χειρότερο είναι να φτάσει η κυβέρνηση στον Αύγουστο! Και δεν χαίρεσαι θα μου πείτε, θα  τελειώσουμε με τα μνημόνια! Κι όμως ο πραγματικός κίνδυνος για τη χώρα, την κοινωνία και την οικονομία θα είναι αυτός.  Να προσπαθήσει δηλαδή ο κ. Τσίπρας με αυτό το  επιχείρημα να  κερδίσει τις εκλογές που σύντομα θα προκηρύξει, υπό καθεστώς παροχολογίας, υπαναχώρησης, διορισμών και σπατάλης!  Το "Τσοβόλα, δώστα όλα" της δεκαετίας του 80 σε νέα έκδοση. Μια μικρή δόση ήδη πήραμε ...  Και έτσι να τιναχθούν όλα στον αέρα. Όλες οι προσπάθειες που έκανε  ο ελληνικός λαός  από το 2010  μέχρι σήμερα, τα βάρη που επωμίστηκε, οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις που υπέστη, οι φόροι που πλήρωσε,  να πάνε στράφι και να ξαναγυρίσουμε και πάλι στο σημείο μηδέν. Με αντάλλαγμα την παραμονή του κ. Τσίπρα στην εξουσία! Ίσως κάποιος πει. Μα πώς θα γίνει κάτι τέτοιο αφού η κυβέρνηση έχει υπογράψει δεσμεύσεις μέχρι το 2022, δεν μπορεί να τις παραβιάσει! Απλώς θυμίζω αυτό που ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δημόσια έχει πει πολλές φορές "το ότι  ψηφίζουμε τα μέτρα δεν σημαίνει ότι θα τα εφαρμόσουμε", συνδέοντάς τα με την ελάφρυνση του χρέους κάτι που ούτως ή άλλως δεν έχει γίνει. 

Για να είμαι ειλικρινής, ελπίζω  τίποτα από τα παραπάνω να μη συμβεί! Θα είναι κρίμα!

Ο μουσαφίρης...

Τώρα που ο μουσαφίρης μας έφυγε κι έχοντας κατά νου ολόκληρη την εικόνα της επίσκεψης του, επίσημης και ανεπίσημης, η πλειοψηφία των Ελλήνων αναρωτιόμαστε και προσπαθούμε να κατανοήσουμε τους λόγους για τους οποίους  έγινε αυτή η επίσκεψη, ύστερα από πρόσκληση της ελληνικής πλευράς. 

Συνήθως οι επισκέψεις και συναντήσεις κορυφής, κατά τη διεθνή πρακτική, οργανώνονται  σε συγκεκριμένες περιπτώσεις:  

• Είτε μεταξύ χωρών που δεν έχουν  τόσο θερμές σχέσεις, όταν υπάρχει κάποια σημαντική εξέλιξη σε διπλωματικό επίπεδο και κάτι καινούριο πρόκειται να προκύψει και να ανακοινωθεί, το οποίο φυσικά έχει ήδη προ-συμφωνηθεί και απλά αναμένεται η δημοσιοποίησή του.  
• Είτε όταν οι σχέσεις δύο χωρών είναι στο σημείο μηδέν οπότε η συνάντηση γίνεται προκειμένου να λιώσουν οι πάγοι και να υπάρξει επαννεκίνηση. Τέτοια περίπτωση ήταν π.χ. αυτή της επίσκεψης Ερντογάν στον Πούτιν μετά την κατάρριψη του ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους από τους Τούρκους. 
• Είτε τέλος όταν οι σχέσεις είναι ομαλές και μετά από κατάλληλη διπλωματική προεργασία πρόκειται να ενισχυθούν με ειδικές συμφωνίες συνεργασίας σε διάφορους τομείς (οικονομία, εμπόριο, πολιτισμό κλπ), ώστε να γίνουν πιο ουσιαστικές.

Τίποτε όμως από τα παραπάνω δεν ισχύει στην περίπτωσή μας. Αντιθέτως, το μόνο που καταφέραμε από ελληνικής πλευράς είναι να δώσουμε βήμα, κι αυτό επί ευρωπαϊκού εδάφους, προκειμένου ο Τούρκος Πρόεδρος να αναπτύξει για μια ακόμη φορά, αλλά και με τον πιο επίσημο τρόπο, τις γνωστές τα τελευταία χρόνια θέσεις του και τη ρητορική του για τη Συνθήκη της Λωζάνης, το Αιγαίο και την Κύπρο. Και να ακουστεί αυτή τη φορά όχι μόνο από το εγχώριο εντός της Τουρκίας κοινό αλλά από το ευρωπαϊκό και το διεθνές. 
Νομίζω πως τελικά κάναμε μια γκάφα ολκής. Εκτός και αν... κάπου πάει το μυαλό μου αλλά δεν θέλω να το πιστέψω. Ότι, δηλαδή, όλο αυτό το φιάσκο στήθηκε για εσωτερική ενδοελληνική κατανάλωση, για να φανεί ότι ο "μαχητικός μας πρωθυπουργός" δεν "κολώνει",  τα λέει χύμα στον ...Σουλτάνο για την Αγιά Σοφιά, την Κύπρο και γενικότερα υπερασπίζεται με γενναιότητα και λεβεντιά τα εθνικά μας θέματα. Δηλαδή ακόμη και σ' αυτά τα θέματα ανευθυνότητα και δημαγωγία!

Μόνο που κάποιος από την κυβέρνηση πρέπει να μπει στον κόπο να απαντήσει και σε  όσα ειπώθηκαν από τον μουσαφίρη μας στην Κομοτηνή, ότι δηλαδή στη Θράκη δεν τηρούνται οι συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πράγμα που φυσικά δεν ισχύει και δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο. Το μόνο θετικό είναι αυτό που ειπώθηκε ευθέως από τον ίδιο στο ακροατήριό του, ότι δηλαδή η μειονότητα της Θράκης είναι θρησκευτική και οι Μουσουλμάνοι της Θράκης είναι Έλληνες πολίτες. Πάλι καλά!

Τα μυστικά του βάλτου...

Η καταστροφική πλημμύρα στην Μάνδρα της Αττικής αποκάλυψε πλήρως μερικά κοινά αλλά ανομολόγητα μυστικά, που έχουν να  κάνουν με το χτήσιμο, τις δομές, τη λειτουργία, τελικά την ίδια την ύπαρξη του ελληνικού κράτους. Δυστυχώς όμως συνοδεύτηκε από τεράστιο ανθρώπινο κόστος, τον πνιγμό είκοσι δύο συμπολιτών μας - κάτι που μόνο σε χώρα τύπου Μπαγκλαντές θα μπορούσε κανείς να αναμένει το 2017! Μπορεί βέβαια ο Πρωθυπουργός να επαναπαύτηκε στην βολική εξήγηση της "Κλιματικής Αλλαγής" που στο κάτω κάτω μας βολεύει όλους - όχι μόνο τον ίδιο, πολιτικά, αλλά κι εμάς τους απλούς πολίτες αφού έτσι φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από  εμάς. Είναι πράγματι βολική αυτή η εξήγηση που ρίχνει το φταίξιμο αλλού, σε όλη την "παγκόσμια κοινότητα" εκτός  βέβαια από την εγχώρια αλυσίδα που εμπλέκεται πραγματικά. Ποια είναι η αλυσίδα αυτή;  Πολιτικοί, Δημόσια Διοίκηση, Αυτοδιοίκηση, Μηχανικοί, Πολίτες.

Γιατί δε νομίζω να φταίει η τρύπα του όζοντος που μπαζώθηκαν και χτίστηκαν όλα τα ρέματα κυρίως στην Αττική και τα νησιά μας, που καίγονται τα δάση μας ή αποψιλώνονται με διάφορους τρόπους όπως πχ η υπερβόσκηση. Που οι παραπόταμοι και τα ποτάμια έγιναν δρόμοι και εθνικές οδοί. Και η φύση, όταν δεν την σέβεσαι εκδικείται. Αυτό είναι κανόνας.

Δυστυχώς το ελληνικό κράτος και η εγχώρια πολιτική οικοδομήθηκαν εδώ και δεκαετίες σε λάθος βάση.  Εν αρχή ην το αξίωμα κάνουμε τα στραβά μάτια για να ικανοποιηθούν οι  ανάγκες στέγασης  των λαϊκοτέρων στρωμάτων κι εμείς θα ωφεληθούμε πολιτικά απ' αυτό. Έπειτα ήλθαν οι πολυτελείς  βίλες, μέσα στα δάση ή πρώτες πάνω στο κύμα, για να ικανοποιήσουν την ματαιοδοξία των νεόπλουτων ιδιοκτητών τους. Συνήθως αυτοί ήταν διάφοροι μεγαλοσχήμονες, στελέχη της πολιτικής, της διοίκησης ή των επιχειρήσεων που ήταν "μέσα στα πράγματα" και δεν τους κουνούσε κανείς. Κι έτσι φτιάχθηκε το τέλειο σύστημα διαπλοκής που είχε ως ανταμοιβή το χρήμα ή τις ψήφους ή και τα δυο. 

Φυσικά μέσα από την καταστροφή αναδείχθηκε για μια ακόμη φορά η ανικανότητα της κυβέρνησης και του Κράτους ν' αντιμετωπίσει έκτακτες καταστάσεις και φαινόμενα, η σύγχυση αρμοδιοτήτων, η έλλειψη συντονισμού μεταξύ υπηρεσιών και ικανοτήτων στελεχών που κατέχουν θέσεις.

Όμως νομίζω πως αναδείχθηκε και κάτι ακόμη. Ότι η πολιτική που εδώ και δεκαετίες εφαρμόζουν όλες οι κυβερνήσεις και την εφαρμόζει  με την ίδια συνέπεια κι αυτή η κυβέρνηση, της εκ των υστέρων δηλαδή νομιμοποίησης των αυθαιρέτων με μόνο εισπρακτικά κριτήρια, προκειμένου να γεμίζουμε τα δημόσια ταμεία,  χωρίς να λαμβάνονται υπόψη περιβαλλοντικές παράμετροι είναι κραυγαλέο  λάθος και έχει τραγικές συνέπειες. Που φτάνουν δυστυχώς μέχρι και την αφαίρεση ανθρώπινων ζωών.

Κάν' το όπως ο Κυριάκος!

Η μεγάλη συμμετοχή στην διαδικασία εκλογής αρχηγού στη "Δημοκρατική Συμπαράταξη", αποτελεί από μόνη της ένα ισχυρό μήνυμα προς το αριστερο-λαϊκο-δεξιό   κυβερνητικό συνονθύλευμα των "Συριζανέλ".  Δείχνει ότι  υπάρχουν πολίτες ευρισκόμενοι στα αριστερά της Νέας Δημοκρατίας και γενικότερα στον Κεντροαριστερό χώρο που "ψάχνονται". Που έχουν απογοητευτεί από τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και τις συνεχείς κωλοτούμπες, που έχουν εξοργιστεί από την ανεύθυνη πολιτική και έχουν αγανακτήσει  από τον λαϊκίστικο και σε πολλές περιπτώσεις "φτηνιάρικο" λόγο του κ. Τσίπρα και αναζητούν κάτι σοβαρότερο, κάτι πιο πειστικό που να εκφράζει τις αριστερές ιδέες. 

Όμως, μήνυμα στάλθηκε πιστεύω και προς την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας. Ότι η πολιτική της επικράτηση και το μέγεθος της εκλογικής της νίκης στις επόμενες εκλογές θα κριθεί στον χώρο του κέντρου, τον χώρο ανάμεσα στον Σύριζα και την ίδια και όχι στα δεξιά της. Με ότι αυτό σημαίνει για την προσαρμογή και τη δόμηση του πολιτικού της λόγου. Διότι αν μέσα από τη διαδικασία της εκλογής ηγεσίας καταφέρει ο χώρος του πρώην ΠΑΣΟΚ, σε κάποιο βαθμό να σοβαρευτεί και ν'  ανασυνταχθεί, τότε στον μεσαίο όπως λέγαμε πετυχημένα κάποτε χώρο,  θα υπάρχει υπολογίσιμος πολιτικός ανταγωνιστής που θα (επανα)διεκδικήσει όλους εκείνους, τους πιο υπεύθυνους πρώην ψηφοφόρους του, που προτίμησαν ή επρόκειτο να προτιμήσουν την κεντροδεξιά ΝΔ έναντι του ανεύθυνου λαϊκίστικου Σύριζα.  

Τώρα όσον αφορά στα πρόσωπα, όπου βέβαια δεν μου πέφτει ιδιαίτερος λόγος, αφού δεν ανήκω στον ιδεολογικό αυτό χώρο, αλλά εκφράζοντας ως πολίτης  τη γνώμη του, θα έλεγα ότι η περίπτωση Ανδρουλάκη έχει κάποια χαρακτηριστικά ανατροπής. Πρώτ' απ' όλα το γεγονός ότι ένας αυτοδημιούργητος, νέος άνθρωπος, με συγκροτημένο λόγο κατάφερε να εκλεγεί ευρωβουλευτής και σήμερα να διεκδικεί με αξιώσεις την ηγεσία της παράταξης δείχνει ότι έχει ικανότητες. Ξεκίνησε ως αουτσάιντερ, όμως αυτή τη στιγμή φαίνεται να είναι η επιλογή της ανανέωσης που πάει κόντρα στο κομματικό κατεστημένο. Αυτό που του καταλογίζουν είναι ότι προέρχεται από τον "κομματικό σωλήνα". Αλλά μήπως και η αντίπαλός του από τον ίδιο σωλήνα δεν προέρχεται; Και στο κάτω κάτω γιατί είναι μεμπτό, ένας άνθρωπος  στα φοιτητικά του χρόνια να υποστηρίζει και να πολεμά για τις ιδέες του  και να ανέρχεται μέσα στο κόμμα του; Από την άλλη η Φώφη Γεννηματά θα είχε την ίδια ώθηση στην πολιτική και θα είχε περάσει με την ίδια ευκολία από τόσες θέσεις που της ανατέθηκαν, αν δεν ήταν κόρη του πιο σοβαρού κατά την άποψή μου υπουργού των πρώτων χρόνων του ΠΑΣΟΚ, του αείμνηστου Γιώργου Γεννηματά; Για να μην παρεξηγηθώ, προσωπικά δεν είμαι εναντίον του να ασχολούνται με την πολιτική άνθρωποι που προέρχονται από οικογένειες με πολιτική παράδοση. Αυτό είναι ανεπίτρεπτος ρατσισμός.  Όμως αυτοί έχουν ένα επιπλέον βάρος. Πρέπει να αποδείξουν με την παρουσία τους ότι πέρα από το όνομα έχουν και οι ίδιοι ξεχωριστές ικανότητες που τους κάνουν να διακριθούν και ν' ανελιχθούν. Και η Φώφη Γενημματά, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν είναι αυτή η περίπτωση!